Φτώχεια – ακρίβεια

Αυτό το άρθρο Δημοσιεύθηκε το Σεπτέμβριο του 2008. Μάλλον προέβλεπε την καταιγίδα που θα επακολουθούσε. Δεν θέλω να πω ότι είμαι μάντης «κακών», παραμένω όμως σαν Msc Στατιστικός (και μαθητής του Γιάννη του Πανάρετου) σοβαρός παρατηρητής των γεγονότων και των επιστημονικών μετρήσεων.

   Άρθρο

Του Γιάννη Κατωπόδη,

Αντιπροέδρου της Ελληνικής Εταιρείας Επιστημόνων και Επαγγελματιών Η/Υ και Τηλεπικοινωνιών.

 

Φτώχεια – ακρίβεια

Οι απαντήσεις που θα δώσουμε θα  προδιαγράψουν την τύχη των πολιτών και το μέλλον της Κεντροαριστεράς εδώ και στο κόσμο.

 

Θα ήθελα να σταθώ σε δύο γεγονότα που αποτυπώνονται, ίσως με δραματικό τρόπο στην επικαιρότητα και σηματοδοτούν διεργασίες βαθύτατα κοινωνικές και οικονομικές, ικανές να ανατρέψουν γνωστά μέχρι σήμερα κεκτημένα και δεδομένα.

Το πρώτο γεγονός αφορά στο εσωτερικό, αλλά αντανακλά οικονομικές  και κοινωνικές διεργασίες που φθάνουν  στα όριά τους και θα σηματοδοτήσουν κοινωνικά κινήματα του μέλλοντος. Σε πρόσφατη έρευνα της  VPRC (η  οποία παρεμπιπτόντως  βγάζει μπροστά από τη ΝΔ το ΠΑΣΟΚ) είχαμε μια ανατροπή στην αξιολόγηση των πολιτών ως προς την απάντηση στο ερώτημα ποιο θεωρούν ως ποιο σημαντικό πρόβλημα. Για πολλά χρόνια πρώτο πρόβλημα στην αξιολόγηση των πολιτών σε όλες τις έρευνες (όχι μόνο της συγκεκριμένης εταιρείας)  παρουσιαζόταν η ανεργία. Τα τελευταία δύο έτη  σαν πρώτο πρόβλημα  παρουσιάζεται η ακρίβεια και δεύτερη η ανεργία. Η φτώχια ή δεν παρουσιαζόταν καθόλου ή παρουσιαζόταν σε πολύ χαμηλή κλίμακα. Στην τελευταία έρευνα της VPRC  είχαμε μια ανατροπή. Πρώτο πρόβλημα για τους Έλληνες είναι η φτώχεια , μετά η ακρίβεια  και ακολουθεί η ανεργία. Τι συνέβηκε, (σε  3 μήνες ) από την προηγούμενη έρευνα της ίδιας εταιρίας τον Ιούνιο του 2008 και το πρόβλημα της φτώχειας από το 9%  αξιολογήθηκε  σαν το κυριότερο πρόβλημα  από το 60% σχεδόν, όσων απάντησαν;

Γιατί ανησυχούν  οι Έλληνες τόσο πολύ  για την φτώχεια; Υπάρχει πραγματικά τόσο  μεγάλο πρόβλημα νεόπτωχών που συγκινεί  πλέον   τη μεγάλη  πλειοψηφία  της  Ελληνικής κοινωνίας; Η απάντηση είναι  ότι από την εποχή που κάποιοι έβαζαν επιτακτικά τη καθιέρωση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος  (2001-2002) και μέχρι σήμερα έχει κυλίσει πολύ νερό στο αυλάκι και έχουν  συμβεί μεγάλες και απρόβλεπτες  κοινωνικές ανατροπές. Ευρώ, ακρίβεια, ανεργία, υποαπασχόληση, καθήλωση μισθών οδηγούν μαθηματικά στη φτώχια μεγάλα οικονομικά στρώματα που μέχρι πριν από λίγο  καιρό αποτελούσαν  τη ραχοκοκαλιά της μεσαίας τάξης .

Η ντόπια αριστερά και το ΠΑΣΟΚ πρέπει να απαντήσουν αν θα είναι αυτή η βάση  της νέας κοινωνικής συμφωνίας που θα οδηγήσει  σε κεντροαριστερή  κυβέρνηση. Υπεκφυγές  δεν  χωράνε, ούτε για το ΠΑΣΟΚ  ούτε για τον Συνασπισμό . Οι κίνδυνοι για την κοινωνία  είναι όχι μόνο ορατοί, αλλά μετά το   Κραχ της παγκοσμιοποίησης, θα γίνουν και άμεσα (μέσα στον επόμενο χρόνο) αισθητοί στη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών.

Το δεύτερο γεγονός αφορά την παγκόσμια σφαίρα της οικονομίας και της παγκόσμιας φτώχειας. Την ίδια στιγμή που  η κυβέρνηση των ΗΠΑ προτείνει δαπάνη ύψους 700 δις $ κοινωνικοποιώντας  τις ζημιές του τραπεζικού συστήματος από τα δομημένα ομόλογα, στη συνέλευση του ΟΗΕ τίθεται υπό αμφιβολία  η βοήθεια  ύψους 70 δις $ για τις φτωχές χώρες  του πλανήτη, η οποία φαίνεται να θυσιάζεται στο βωμό της παγκόσμιας χρηματοοικονομικής κρίσης.  Η διαφορά στα δύο ποσά δείχνει και το μέγεθος της κρίσης που αντιμετωπίζει το διεθνές παγκοσμιοποιημένο σύστημα. Ένα διαρκώς αυξανόμενο κίνημα μετανάστευσης πολιτών από τις φτωχές και αναπτυσσόμενες χώρες θα είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής αυτής το οποίο σε συνδυασμό με την υπερφορολόγηση των πολιτών στις αναπτυγμένες χώρες για την κάλυψη των ελλειμμάτων του τραπεζικού συστήματος θα οδηγήσει σε ασφυξία ολόκληρο το πολιτικό σύστημα παγκοσμίως. Εδώ είναι που οι σοσιαλιστές (μέσα από τη σοσιαλιστική διεθνή;) πρέπει να απαντήσουν με πειστικό τρόπο, αν θέλουν να συμμετέχουν στο παιχνίδι του μέλλοντος. Και να δώσουν πειστικές απαντήσεις στα προβλήματα των σύγχρονων κοινωνιών, που θα επιτρέψουν στους πολίτες να δουν ξανά με αισιοδοξία το μέλλον και το σοσιαλισμό να προβάλει ξανά σαν εναλλακτική λύση στον αποτυχημένο ποια νεοφιλελευθερισμό.