Α.Ο.Ν.Φ. Άτταλος

Μια ομάδα πρωταθλήτρια και μια ομάδα «όνειρο»

Σε όσους ασχολούμαστε με το ποδόσφαιρο είναι γνωστά τα φετινά, αλλά και τα παλαιότερα «κατορθώματα» του Άτταλου, της ομάδας της Νέας Φιλαδέλφειας που απαρτίζεται από εμάς και τα παιδιά μας. Από τον περυσινό υποβιβασμό της ανδρικής ομάδας στα τάρταρα της Γ’  Ε.Π.Σ. Αθήνας και την ανάληψη της Προεδρίας από έναν λάτρη του ποδοσφαίρου, τον συντοπίτη μας και επιφανή επιχειρηματία της πόλης μας κ. Γιάννη Ντικιάδη και με την συμβολή όλων, (παικτών, φιλάθλων, γονέων  και παραγόντων – ιδιαίτερα των πανταχού παρόντων αδελφών Τζελή) φέτος πανηγυρίσαμε όλοι μαζί το πρωτάθλημα στη Γ’ κατηγορία  Ε.Π.Σ. Αθήνας και την άνοδό μας στη Β κατηγορία.

Η πρωταθλήτρια ομάδα έχοντας σαν βασικό κορμό νεαρά παιδιά, έχει ήδη χτίσει γερές βάσεις για τη μελλοντική της πορεία.  Στελέχη της είναι ποδοσφαιριστές με εμπειρία αλλά και παιδιά σχεδόν αμούστακα, που προέρχονται από την εφηβική και την παιδική ομάδα και ήδη αποτελούν μεταγραφικούς πόλους έλξης μεγαλύτερων συλλόγων αφού έχουν διακριθεί ιδιαίτερα για την ποιότητά του παιχνιδιού της . Σε αυτά τα παιδιά αναμένεται να στηριχθεί ο Άτταλος για να συνεχίσει και του χρόνου την ανοδική του πορεία προς τις μεγαλύτερες κατηγορίες του ερασιτεχνικού μας ποδοσφαίρου.

Πίσω από την  πρωταθλήτρια ομάδα και σαν επιστέγασμα της δουλειάς που γίνεται στις ακαδημίες του Άτταλου, όπου μοχθούν αλλά και διασκεδάζουν καθημερινά πάνω από 250 παιδιά της γειτονιάς μας, από 6 ως 16 ετών και ανάμεσα σε όλα τα αξιόλογα τμήματα, υπάρχει μια παιδική ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό στην ηλικία 14 ως 15 ετών (Β και Γ Γυμνασίου) και είναι μια ομάδα «όνειρο», μια ομάδα που χαίρεσαι να τη βλέπεις στο γήπεδο και να απολαμβάνεις την πεμπτουσία του αθλήματος. Η παιδική ομάδα του Άτταλου έφτασε πέρυσι στον τελικό της Ε.Π.Σ. Αθήνας (ηττήθηκε 1-0 από τον Ατρόμητο Χαλανδρίου), φέτος έφτασε μέχρι τα προημιτελικά, όπου ηττήθηκε στα πέναλτι από τον Ηρακλή Περιστερίου, έχοντας μόνο τρεις (3)  ήττες σε ολόκληρη τη σαιζόν και αυτές με ένα γκολ διαφορά. Κατόρθωσε να σημειώσει 99 γκολ σε 26 αγώνες (με μέσο όρο 3,8 γκολ ανά αγώνα έχοντας τη καλύτερη επίθεση σε όλη την Αθήνα, ενώ η άμυνά της δέχθηκε μόλις 17 γκολ (0,65 γκολ ανά αγώνα). Παίκτες της κλήθηκαν στην μικτή Αθήνας και παρέλαση από σκάουτερς μεγάλων επαγγελματικών ομάδων παρατηρούσαμε κάθε Σαββατοκύριακο στις κερκίδες που κατέγραφαν τα στατιστικά των παικτών μας.

Αυτή η ομάδα αλλά και τα άλλα τμήματα που έρχονται από πίσω στελεχωμένα με ποιο μικρές ηλικίες είναι που διασφαλίζουν ένα λαμπρό μέλλον στον Άτταλο της Νέας Φιλαδέλφειας. Τους αξίζουν συγχαρητήρια.

Εκτός του πασίγνωστου στην Ελλάδα και ίσως και το εξωτερικό λόγω της εμβέλειας του ονόματος της ΑΕΚ θέματος του γηπέδου της ,  είναι γνωστό σε όλους σχεδόν τους συνδημότες μας  ότι  Δήμος Φιλαδέλφειας – Χαλκηδόνας αποτελεί ίσως το μοναδικό Δήμο στην Ελλάδα ο οποίος δεν έχει γήπεδο για τους Δημότες του και τη νεολαία του . Επτακόσιες περίπου οικογένειες που έχουν παιδιά που αθλούνται, τρεις τοπικοί σύλλογοι (Άτταλος ,Χαλκηδονικός και Ευ Αγωνίζεσθαι , αλλά και όμοροι σύλλογοι που υποδέχονται πολλά παιδιά από το Δήμο μας όπως η ΑΕΚ στο ποδόσφαιρο σάλας  και ο ερασιτεχνικός Απόλλωνας Σμύρνης) εξαναγκάζονται σε διωγμό και ζητιανιά σε όμορους αλλά και πολύ απομακρυσμένους Δήμους προκειμένου να βρουν γηπεδικές υποδομές  με πολύ υψηλό κόστος σε χρόνο και χρήμα, όταν το δημόσιο αγαθό του αθλητισμού πλέον προσφέρεται ακόμη και στο τελευταίο χωριό της επικράτειας, αλλά δεν προσφέρεται σε ένα Δήμο της Αττικής από τους ποιο παλιούς και παραδοσιακούς στον αθλητισμό και τον πολιτισμό γενικότερα. Φυσικά η λύση που προτείνουμε όχι μόνο θα έλυνε το πρόβλημα των διαφυγόντων εξόδων αλλά θα πρόσθετε και έσοδα στο Δήμο και στις σχολικές επιτροπές σε μια περίοδο που τα έχουν απόλυτη ανάγκη μέσα από την ενοικίαση των υποδομών σε ομάδες όπως η ερασιτεχνική ΑΕΚ και ο Απόλλωνας.

Το οικόπεδο ανήκει στον ΟΣΚ και βρίσκεται κάτω από το νεκροταφείο ενώ είναι μεγάλο σε μέγεθος για να υποδεχθεί τέτοιες εγκαταστάσεις. Όπως έγινε και με το μικρό γηπεδάκι που προπονείται ο Άτταλος  στο φουγάρο και ανήκει στον ΟΣΚ, αλλά η διαχείρισή του γίνεται από την  πρωτοβάθμια σχολική επιτροπή  και το κλειστό του μπάσκετ στην Εθνική οδό που προπονείτε η ΦΕΑ και η ΑΕΚ, ανήκει στον ΟΣΚ αλλά η διαχείρισή του γίνεται από τη δευτεροβάθμια σχολική επιτροπή, έτσι και με αυτό το μεγάλο οικόπεδο, ακολουθώντας το ίδιο μοντέλο μπορούμε μέσω του ΟΣΚ να κατασκευάσουμε ένα γήπεδο που θα το διαχειρίζεται η  πρωτοβάθμια σχολική επιτροπή προς όφελος των Δημοτών αθλητών μας και του Δήμους μας γενικότερα.

Το μοντέλο και η μέθοδος που προτείνουμε έχει δοκιμαστεί με επιτυχία από προηγούμενες διοικήσεις στο Δήμο μας και λειτουργεί ικανοποιητικά. Το οικόπεδο υπάρχει. Το σχέδιο υπάρχει. Λείπει η χρηματοδότηση και η βούληση από το Δήμο. Αν εξασφαλίσουμε μια χρηματοδότηση της τάξης των 500000 ευρώ από το πρόγραμμα Δημοσίων επενδύσεων του ΥΠΑΙΘ, μέσω του ΟΣΚ πράγμα εφικτό  και  ενεργοποιήσουμε το Δήμο, τους ανθρώπους των σχολικών επιτροπών (οι νέοι πρόεδροι  που τοποθετήθηκαν από το Δήμαρχο είναι πράγματι άνθρωποι γνώστες των προβλημάτων, ικανοί  και δυναμικοί στο να λύνουν προβλήματα), τους έμπειρους μηχανικούς που έχουν εκτελέσει ίδια έργα στο παρελθόν και τους αθλητικούς παράγοντες του Δήμου μας, το πρόβλημα μπορεί να λυθεί στο άμεσο μέλλον. Γιατί ο Δήμος είμαστε εμείς οι ίδιοι και ο Δήμαρχος ας ελπίσουμε αρωγός μας.

Κατηγορούν οι δανειστές μας τους Έλληνες, ότι η χώρα μας και οι κάτοικοί της δεν κάνουν επενδύσεις για να είναι ανταγωνιστικοί και ότι αυτό αποτελεί το βασικό θεμελιακό παράγοντα για τον οποίο η οικονομία μας ήταν ευάλωτη και κατέρρευσε στη κρίση από το 2009 και μετά. Την ίδια άποψη δέχονται και πολλοί εγχώριοι αναλυτές χωρίς να έχουν μελετήσει σοβαρά τα θέματα αυτά και προκειμένου να δικαιολογήσουν τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές πειραματόζωου που επεβλήθησαν στον Ελληνικό λαό, με βάση τις απόψεις της οικονομικής σχολής του Σικάγου. Οι πολιτικές αυτές με κυρίαρχη την άποψη της κυριαρχίας και της αυτορρύθμισης των ανεξέλεγκτων αγορών,  αφού έφτασαν στο σημείο να απειλήσουν με  ολοκληρωτική καταστροφή τη ίδια την Αμερική, τη  Μέκκα του καπιταλισμού το 2008, βρήκαν αντιστάσεις από τον Δημοκράτη πρόεδρο Ομπάμα, ο οποίος τις αντιμετώπισε εφαρμόζοντας σύγχρονα Κευνσιανά μοντέλα,  απαντώντας με Δημόσιες επενδύσεις και έλεγχο των αγορών όπου μπορούσε και κατορθώνοντας να αναστρέψει μέσα σε μια τριετία τη κατάσταση στη χώρα του, αφήνοντας όμως το πεδίο ελεύθερο στους σκληρούς οπαδούς του Φρίντμαν να δράσουν στον Ευρωπαϊκό χώρο όπου είχαν την πλήρη πολιτική και οικονομική κυριαρχία (Σόιμπλε, Ρεν, Σαρκοζί σε συνεργασία  με το Σίτυ του Λονδίνου και τις τράπεζες  «ζόμπι» της ανατολικής ακτής της Αμερικής ).

Αυτός είναι ο πραγματικός θεμέλιος λίθος της παραδειγματικής καταστροφής της Ελληνικής οικονομίας και όχι η έλλειψη επενδύσεων όπως ισχυρίζονται όλοι αυτοί για να δικαιολογήσουν τα αποτελέσματα των οικονομικών αποφάσεων τους που επέβαλλαν στην Ελλάδα και θα μείνουν στην οικονομική ιστορία που θα διδάσκονται στο μέλλον οι φοιτητές, σαν παράδειγμα ολοκληρωτικής καταστροφής μιας χώρας και του λαού της χωρίς πόλεμο και όπλα αλλά μόνο με τα επιτόκια και την επιβολή αποφάσεων αγνοώντας τη δημοκρατία και τη θέληση του λαού της. Αυτή η εισαγωγή χρειάζονταν για να δούμε αρχικά το θέμα των επενδύσεων των Ελλήνων και να απαντήσουμε στο ερώτημα αν οι Έλληνες κάνουν επενδύσεις και πού.

Παραδοσιακά οι Έλληνες (από αρχαιοτάτων χρόνων) φημίζονταν για δύο πράγματα: Τις γνώσεις τους και το πολιτισμό τους κατά κύριο λόγο και τη ναυτιλία τους και συνάμα για το παγκόσμιο  εμπόριο που τους έδινε τη δυνατότητα να εκτελούν η ναυτική γνώση και η άμεση κα καθημερινή επαφή με τη θάλασσα κατά δεύτερο λόγο. Αυτά τα δύο πράγματα έδωσαν τη δυνατότητα στους Έλληνες να είναι πάντα πλούσιοι και δυνατοί και να επιβιώσουν μαζί με τη γλώσσα τους και τη παράδοσή τους για χιλιάδες χρόνια σε αυτές  τις νοτιανατολικές ακτές της Μεσογείου. Αργότερα στα σύγχρονα χρόνια της Ειρήνης προστέθηκε στα γνωστά της Ελλάδας παγκοσμίως, αυτό που τραγουδάει ακόμη η Μαρινέλλα «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ αγόρι μου» που έδωσε την ευκαιρία σε πολλούς τουρίστες να απολαύσουν αυτά τα σπάνια γι αυτούς αγαθά, που ο ήλιος και ο τόπος μας προσφέρει στο ξένο επισκέπτη τουρίστα.

Ποτέ οι Έλληνες δεν είχαν βιομηχανία, ποτέ δεν ήταν εργάτες σε τεράστιες φάμπρικες, ποτέ δεν παρήγαγαν ανταγωνιστικά βιομηχανικά προϊόντα και ούτε μπορούν να το κάνουν γιατί απλά δεν τους ταιριάζει αλλά και γιατί αν τα παρήγαγαν σίγουρα δεν θα ήταν φτηνά και ανταγωνιστικά. Που επένδυσαν λοιπόν οι Έλληνες όταν τους δόθηκε η ευκαιρία μετά τη μεταπολίτευση, που υπήρχε ειρήνη και δημοκρατία και έτσι μπόρεσαν να αξιοποιήσουν τις δυνατότητες τους; Ας το δούμε αναλυτικά  χωρίς να εντρυφήσουμε σε αριθμούς οι οποίοι είναι αυταπόδεικτοι. Ας πάρουμε για παράδειγμα μια οποιαδήποτε μέση Ελληνική οικογένεια την εποχή πριν τη κρίση. Που επένδυσε  το διαθέσιμο  εισόδημά της; Εκτός εξαιρέσεων,  το κύριο μέρος των ιδιωτικών επενδύσεων των οικογενειών στην Ελλάδα πήγαινε σε δύο πράγματα: α) στο να αγοράσει ή να χτίσει  ένα ή και δεύτερο καμιά φορά  σπίτι και β) στη μόρφωση των παιδιών της, κάτι που σημαίνει ότι όσα χρήματα έμεναν σαν αποταμίευση σε μια Ελληνική οικογένεια, επενδύονταν σε δύο μόνο πράγματα την οικοδομή και τη γνώση. Και αυτά τα χρήματα ήταν πάρα πολλά γιατί αφορούσαν για χρόνια σχεδόν όλες τις Ελληνικές οικογένειες. Από την άλλη πλευρά το Ελληνικό κράτος αύξησε τις Δημόσιες επενδύσεις, χρηματοδότησε έργα υποδομής που χρειάστηκαν στο τουρισμό και την οικοδομή και άνοιξε τα Πανεπιστήμια  στο φτωχό και αμόρφωτο λόγω καταστάσεων τότε  λαό, επενδύοντας και αυτό στην οικοδομή και τη γνώση μέσω της επιστροφής φόρων από αυτές τις δύο πηγές.

Αξίζει  κάποιος να ξαναδιαβάσει το κείμενο «ατζέντα 2010″ της Ευρωπαϊκής Ένωσης που κυκλοφόρησε το 2001, για να θυμηθεί ότι στόχος τότε της Ευρώπης ήταν να γίνουμε η πρώτη οικονομία της γνώσης στο κόσμο. Πάνω σε αυτό το στόχο η Ελλάδα έχτισε ίσως το καλύτερο και πολυπληθέστερο επιστημονικό δυναμικό (Γιατροί, Πληροφορικοί, Μηχανικοί) στον Ευρωπαϊκό χώρο και ήταν παράλληλα η μοναδική χώρα στην Ευρώπη με ποσοστά ιδιοκατοίκησης της τάξης του 80% που για τους ξένους θεωρούνται όνειρα απατηλά. Άρα οι Έλληνες επένδυσαν στην Οικοδομή, τη παιδεία και παραδοσιακά στη ναυτιλία. Ο στόχος όμως της Ευρώπης το 2010, όπως είχε τεθεί το 2001 για οικονομία  της γνώσης, κατέρρευσε το 2009  μαζί με τη Φινλαδική ΝΟΚΙΑ, το  Ιρλανδικό θαύμα  και άλλα  που σηματοδοτούσαν μέχρι τότε την Ευρωπαϊκή οικονομία της γνώσης. Αντίθετα η Δυτική  Αμερική κυριάρχησε και έθεσε την Ευρώπη στο περιθώριο των τεχνολογικών εξελίξεων όπου μένει ακόμη μαζί με τους οπαδούς της λιτότητας και του Φρίντμαν. Η μπόρα πήρε τότε και την ανυπεράσπιστη Ελλάδα μέσα από δύο καλά καθοδηγούμενες πολιτικές που απέβλεπαν στο πως να υποκλέψουν όλο αυτό το τεράστιο πλούτο επενδύσεων των Ελλήνων, ο οποίος δεν υπήρχε σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, δηλ τα σπίτια τους και τα μορφωμένα και άκρως εξειδικευμένα μυαλά των παιδιών τους που έμεναν εντέχνως άνεργα χάριν των υποχρεωτικών πολιτικών της καμένης γης που μας επέβαλλαν. Για τα σπίτια μας αυτό είναι προφανές μέσα από τα μέτρα που έχουν παρθεί για ΕΕΤΗΔΕ, ΕΝΦΙΑ, πλειστηριασμούς, κόκκινα δάνεια, τράπεζες κλ.π., αλλά το μεγάλο μας πρόβλημα είναι η υποχρεωτική μετανάστευση των φωτεινών μας μυαλών σε χώρες όπως η Γερμανία κυρίως. Μας παίρνουν ότι καλύτερο έχει εκπαιδεύσει η Ελληνική κοινωνία με τόσο κόπο και θυσίες από το υστέρημά μας χωρίς να πληρώσουν δεκάρα τσακιστή. Δηλ. με απλά οικονομικά για να εκπαιδευτεί και να εξειδικευτεί ένα τέτοιος επιστήμονας έχουν επενδυθεί από το κράτος και τον Έλληνα φορολογούμενο τα δώδεκα χρόνια της εκπαίδευσης και τα έξι της εξειδίκευσης περίπου 120000 ευρώ δημόσια δαπάνη και άλλα τόσα ιδιωτική οικογενειακή δαπάνη (φροντιστήρια, ξένες γλώσσες, ιδιαίτερα κλ.π), όταν η μέση δαπάνη στη Γερμανία για το δικό τους παιδί δεν ξεπερνάει το 1/3 των χρημάτων αυτών. Το γνωστικό μας κεφάλαιο ήταν το πολυτιμότερο αγαθό ιστορικά για τους Έλληνες και σήμερα αποτελεί τη δυνατότερη επένδυση για το μέλλον τους. Ας το προστατέψουμε με κάθε τρόπο από αυτούς που το εποφθαλμιούν θέλοντας να απομυζήσουν τις επενδύσεις που κάναμε τόσα χρόνια, δηλ. το κόπο και τις θυσίες για να σπουδάσουμε τα παιδιά μας. Είναι η μοναδική ελπίδα μας για το μέλλον μας. Η εξουσία και η εργασία στη νέα μορφωμένη – και μη αλλοτριωμένη ακόμα -γενιά. Για το πως μπορεί να προστατευθεί η επένδυση αυτή όμως θα επανέλθω σε άλλο μου άρθρο με παράδειγμα το ποδόσφαιρο και πως έχει λυθεί το ίδιο θέμα.

Μετά τις εκλογές και αφού μου έμεινε λίγος χρόνος να μελετήσω τις αλλαγές που έρχονται με βάση το νέο νόμο για το ρυθμιστικό της Αθήνας που συζητείτε στη Βουλή αυτές τις ημέρες, μπορώ να διατυπώσω κάποιες πρώτες σκέψεις για το θέμα με βάση:

α)  την εμπειρία μου σαν Πρόεδρος και ενεργό μέλος για πολλά χρόνια στον Περιβαλλοντικό Σύλλογο Νοτιοδυτικής Λευκάδας «ΣΑΠΦΩ», όπου αντιμετώπισα για πολλά χρόνια δύσκολα περιβαλλοντικά προβλήματα, τα οποί και λύσαμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο  και έτυχε να έχουμε και χρόνιες συγκρούσεις με μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα που έφτασαν μέχρι το Σ.τ.Ε.

β) την καθημερινότητά  μου σαν κάτοικος του Δήμου Φιλαδέλφειας – Χαλκηδόνας, αλλά  και σαν άμεσος γείτονας και επισκέπτης  του άλσους της Φιλαδέλφειας

γ) Τη δράση μου σαν ενεργός πολίτης και τις απόψεις μου και τέλος (θα το βάλω και αυτό μέσα) την αγάπη μου για τον αθλητισμό και ιδιαίτερα για  το ποδόσφαιρο και εξυπακούεται  για τους ναούς του ποδοσφαίρου τα γήπεδα.

Θέλω να αρχίσω λίγο ιστορικά για την περιοχή: Πριν το σεισμό υπήρχε το γήπεδο της ΑΕΚ και ένα πολύ όμορφο Άλσος. Σαν κάτοικοι και γείτονες του γηπέδου και του άλσους απολαμβάναμε τότε το άλσος με ζωολογικό κήπο, καφετέρια  και χώρους για παιχνίδι για τα παιδιά μας και τα παιχνίδια της ΑΕΚ, με μικροπροβλήματα που άρχιζαν από τις απαγορεύσεις της Τροχαίας στη μετακίνηση μας με αυτοκίνητο   προς το σπίτι μας την ώρα του αγώνα, προβλήματα στάθμευσης και κυκλοφορίας αλλά και προβλήματα που δημιουργούνταν από οργανωμένες μετακινήσεις κυρίως φιλοξενούμενων οπαδών που αρκετές φορές δεν είχαν και τις καλύτερες διαθέσεις.

Αργότερα γκρεμίστηκε το γήπεδο, ησύχασε η γειτονιά από το κυκλοφοριακό και τα αυτοκίνητα, χάσαμε τα μεγάλα ματς που είχαμε την ευκαιρία να βλέπουμε οι ποδοσφαιρόφιλοι της γειτονιάς (ακόμα και ο κοντινός Απόλλωνας είχε υποβιβαστεί στα τάρταρα της Δ Εθνικής και δεν έδινε ευκαιρίες για να δεις κάτι ποιοτικό) αλλά και το άλσος τράβηξε την ίδια φθίνουσα πορεία με το γήπεδο και τη γύρω περιοχή. Δυο φορές κινδύνεψε να καεί, ο ζωολογικός κήπος διαλύθηκε, ο τόπος βρώμισε, τα δένδρα αρρώστησαν, η λίμνη άδειασε, ο Κένταυρος έκλεισε, ούτε τουαλέτες δεν υπάρχουν ποια, τα παιδιά εξαφανίστηκαν και στη θέση τους βρήκαν χώρο αδέσποτα σκυλιά και άρρωστα άτομα, ο τόπος γέμισε ξερόχορτα και τσουκνίδες και οι επισκέπτες όλο και περισσότερο σπανίζουν.

Αυτή είναι η σημερινή πραγματικότητα που βιώνουμε οι περίοικοι και ασφαλώς δεν μας αρέσει αλλά δεν τιμάει και τη γειτονιά μας αυτή η εικόνα της εγκατάλειψης.

Τώρα ξαφνικά εδώ και ένα χρόνο περίπου από όταν ο Μελισανίδης επέλεξε να επαναφέρει την ιδέα για γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια, κρυφό πόθο των απανταχού ΑΕΚτζήδων, ένα άλλο κλίμα και ένας άλλος αέρας δημιουργήθηκε στη πόλη μας. Νέα μαγαζιά άνοιξαν, τα ενοίκια ανέβηκαν ξαφνικά και το γεγονός έφερε όπως ήταν φυσικό συζητήσεις και αντιθέσεις.

Εκλογές έγιναν πρόσφατα και όλοι οι υποψήφιοι τοποθετήθηκαν για το θέμα του γηπέδου και για το θέμα του άλσους. Έτσι από το αποτέλεσμα φάνηκε ότι η μεγάλη πλειοψηφία του λαού της Νέας Φιλαδέλφειας και της Νέας Χαλκηδόνας επιθυμεί να γίνει το γήπεδο με σεβασμό στους πολεοδομικούς και περιβαλλοντικούς κανονισμούς.  Ίσως δεν πρόλαβαν να μελετήσουν και να τοποθετηθούν για το θέμα του ρυθμιστικού το οποίο όμως είναι υποχρέωση της επιτροπής της Βουλής και των κομμάτων να καλέσει τους τοπικούς φορείς και συνδυασμούς να πάρουν θέση κατά τη συζήτηση στη Βουλή.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον συνέβησαν και διάφορα παρατράγουδα τα οποία έχουν σαν βάση τη γενικότερη οικονομική κρίση, την περιθωριοποίηση μεγάλων κομματιών της νεολαίας, τον εκφασισμό της κοινωνίας και την εκμετάλλευση των νέων και συνήθως ανέργων από αλλότρια συμφέροντα που βρίσκουν ευκαιρίες να εγκατασταθούν με τον τσαμπουκά, τις απειλές   και τον εκφοβισμό. Αυτές οι ενέργειες είναι φανερό από το αποτέλεσμα των εκλογών στο Δήμο Φιλαδέλφειας – Χαλκηδόνας ότι δεν βρίσκουν έδαφος στη τοπική μας κοινωνία, αντίθετα από αλλού όπου δεν υπάρχει η αντίστοιχη πολιτιστική κληρονομιά και κουλτούρα του δημοκρατικού πλούτου των προσφύγων της Μικρασίας.

Και έρχεται τώρα το ρυθμιστικό για να δώσει λύσεις σε αυτά τα προβλήματα τα οποία θέλουμε δεν θέλουμε είναι υπαρκτά και μέχρι τώρα δεν έχουμε δώσει λύσεις εμείς σαν κάτοικοι ούτε σαν Δήμος. Δηλ δεν έχει ευθύνη ο Δήμος για την εγκατάλειψη του άλσους; Και δεν είναι αυτός που πρώτος έδωσε χώρο στη Κυβέρνηση να αναθέσει σε άλλο φορέα τη διαχείρισή του; Και δεν υπάρχουν άλλοι Δήμοι στην Ελλάδα που ζητούν μετ’ επιτάσεως να μετατραπούν τα άλση τους σε Μητροπολιτικά πάρκα; Και το κράτος δεν έχει ύψιστη συνταγματική υποχρέωση να προστατέψει το άλσος και τα δάση;

Αυτά τα εισαγωγικά και θα επανέλθω στις λεπτομέρειες των ρυθμίσεων και στους κινδύνους που εγκυμονούντα ι .

Παρουσίαση poewer point (ανοίξτε το αρχείο)

Στη φωτογραφία με τον Διεθνή τερματοφύλακα του Απόλλωνα (Χαλκιδονιώτη)  Γιώργο Σκιαθίτη.

Να είμαστε όλοι εκεί. Το «νέο» υποστηρίζει τον αθλητισμό και τη προσπάθεια των παιδιών.

(Βίντεο από τον ημιτελικό εδώ)

ΣΟΥΠΕΡ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑ
ΣΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ ΠΑΙΔΩΝ ΤΗΣ ΕΠΣΑ ΟΙ ΠΑΙΔΕΣ ΤΟΥ        ΑΤΤΑΛΟΥ
Αφού νίκησαν στα πέναλτυς με 5-3 την ομάδα του Χολαργού, χθες Σάββατο 26 Απριλίου στο ουδέτερο γήπεδο του Γαλατσίου, μετά από ένα συγκλονιστικό ημιτελικό αγώνα που έληξε 2-2 και αφού προηγήθηκαν 2-0 κατάφεραν το μυθικό:
Το άλλο Σάββατο θα αντιμετωπίσουν στον Τελικό τον Ατρόμητο Χαλανδρίου για να δούμε ποια θα είναι η καλύτερη ομάδα της Ε.Π.Σ Αθήνας (www.epsath.gr).
Να είμαστε όλοι οι Φιλαδέλφεια, μικροί και μεγάλοι εκεί. Αυτά τα παιδιά το αξίζουν, όπως και όσοι τα βοηθάνε (κυρίως ο προπονητής τους κ. Ροπόκης) για να φθάσουν τόσο ψηλά . Ήδη 5-6 από αυτά τα παιδιά γεννημένα το 1999 και το 2000 έχουν προσκληθεί στην Μικτή Αθήνας και έχουν γίνει στόχος μεγάλων ομάδων. Η Φιλαδέλφεια δίνει το παράδειγμα με τις υποδομές τις ακόμα και χωρίς γήπεδα.

Η μακέτα του νέου γηπέδου της Α.Ε.Κ.

   Τον Μάιο του 2012 και ενώ δεν υπήρχαν εξελίξεις τότε για το νέο γήπεδο της ΑΕΚ δημοσίευσα στο τοπικό τύπο το παρακάτω άρθρο με την ευκαιρία αντίστοιχης αρθρογραφίας του Απόστολου Κόντου:
Για τον ερασιτεχνικό αθλητισμό στη Φιλαδέλφεια και το γήπεδο της ΑΕΚ
Του Γιάννη Κατωπόδη
Προέδρου της Ένωσης Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων Φιλαδέλφειας – Χαλκηδόνας
Μέλους του Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 1ου Δημοτικού «Σπαθάρη»

Διάβασα με ενδιαφέρον την πρόσφατη αρθρογραφία του κ. Απόστολου Κόντου για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα ερασιτεχνικά αθλητικά σωματεία στο Δήμο Φιλαδέλφειας Χαλκηδόνας και για τους κινδύνους που συνεπάγονται αυτά τα προβλήματα για τη συνέχιση της άθλησης των παιδιών μας. Όλα αυτά που επισημαίνει ο κ Κόντος έχουν βάση και αποτελούν σημεία στα οποία πρέπει να εστιάσουμε το ενδιαφέρον μας για το καλό των παιδιών μας.
Θα ήθελα με το άρθρο αυτό να προτείνω δημόσια μια λύση που θα αμβλύνει τα προβλήματα και θα δώσει λύσεις έστω και προσωρινά.
1. Είναι γνωστό στο Πανελλήνιο το πρόβλημα με το γήπεδο της ΑΕΚ. Από τότε που κατεδαφίστηκε παραμένει μια εστία μόλυνσης για το Δήμο μας. Για όσους γνωρίζουν και τα προβλήματα της ΑΕΚ θέλω να υπογραμμίσω ότι οι ακαδημίες ποδοσφαίρου της φιλοξενούνται δεκάδες χιλιόμετρα μακριά από τη Αθήνα και πληρώνουν ενοίκια για να κάνουν χρήση των αθλητικών εγκαταστάσεων. Ακόμη ο Δήμος Φιλαδέλφειας – Χαλκηδόνας είναι ίσως ο μοναδικός Δήμος στο Λεκανοπέδιο που δεν έχει γήπεδο. Η λύση είναι να φτιαχθεί άμεσα στο χώρο του παλιού γηπέδου της ΑΕΚ ένα γήπεδο 11 χ11 με πλαστικό χλοοτάπητα, χωρίς κερκίδες, όπου θα φιλοξενούνται κατά προτεραιότητα οι ακαδημίες της ΑΕΚ αλλά θα παραχωρείτε και στα άλλα ερασιτεχνικά σωματεία του Δήμου μας , μέχρι να βρεθεί οριστική λύση στο γηπεδικό πρόβλημα της ΑΕΚ. Το κόστος δεν ξεπερνάει τις 150000 €, ποσό που είναι δυνατόν να διατεθεί από το Δήμο και την ΑΕΚ, η οποία θα κερδίσει από τα ενοίκια που πληρώνει. Το κόστος μπορεί να αποσβεσθεί σύντομα και από την ενοικίαση του γηπέδου σε τρίτους.
2. Να συγχωνευτούν όλα τα ερασιτεχνικά σωματεία της περιοχής μας (ΙΩΝΙΚΟΣ, ΑΤΑΛΛΟΣ, ΧΑΛΚΗΔΟΝΙΚΟΣ, Φ.Ε.Α, ΕΥ ΑΓΩΝΙΖΕΣΘΑΙ ΚΛ.Π) με σκοπό την επιβίωση του ερασιτεχνικού αθλητισμού στο Δήμο μας αλλά και την ελάφρυνση των γονέων που στηρίζουν από τα πενιχρά εισοδήματά τους, με τις συνδρομές τους στα σωματεία, την άθληση των παιδιών τους.
3. Να τεθεί επικεφαλής αυτής της πρωτοβουλίας μια επιτροπή που θα εκπροσωπεί τους ενδιαφερόμενους (Δήμος, ΑΕΚ, Γονείς , Σωματεία) η οποία θα αναλάβει να διεκπαιρεώσει τα θέματα αυτά μέσα στο καλοκαίρι και μέχρι την έναρξη της νέας αθλητικής σαιζόν.